सागर पाहडी, जाजरकोट । आइतबार बिहान १० बजे नलगाड नगरपालिका–२ छेप्काका एकै परिवारका लागि एउटा “कालो दिन” बनेर आयो। भान्सामा ग्यास लिक भई दन्किएको आगोले माया जैशी, उनका छोरा गणेश र बहिनी रुपालाई मात्र जलाएन, सिंगो परिवारको खुसी खरानी बनायो। तर, यो विपदमा सरकार र नेताहरूको जुन व्यवहार देखियो, त्यसले आगोको जलनभन्दा बढी मन पोल्ने बनाएको छ।

गुठीचौर गाउँपालिका ५ को सुचना

​’नगद बुझाऊ, अनि मात्र हेलिकप्टर उड्छ’

​घाइतेहरूको अवस्था गम्भीर थियो। दल्लीस्थित नगर अस्पतालले तत्काल काठमाडौँ लैजान सिफारिस गर्‍यो। जिल्ला प्रशासनले गृह मन्त्रालयलाई खबर त गर्‍यो, तर एउटा निर्मम सर्तसहित “हेलिकप्टरको खर्च परिवार आफैँले तिर्नुपर्नेछ।”

​नेपाली सेनाको नियमअनुसार भाडा पहिले नै जम्मा नभई हेलिकप्टर उड्दैन। जबसम्म पीडितका आफन्तले आफ्नो गोजीबाट ४ लाख ४ हजार रुपैयाँ जोहो गरेर सेनाको खातामा जम्मा गरेनन्, तबसम्म उद्धारको “पखेटा” पलाएन। बिहान १० बजे घाइते भएका उनीहरूले दिउँसो २ बजेसम्म रकमको जोहो र प्रशासनिक झन्झटमै समय बिताउनु पर्यो।

​ऋणको भारीमाथि ‘सस्तो प्रचार’ को राजनीति

​विडम्बना त त्यहाँ देखियो, जहाँ परिवारले ऋणधन गरेर पैसा तिरे, तर सामाजिक सञ्जालमा भने “हाम्रो नेताको पहलमा उद्धार भयो” भन्दै भ्रमको खेती सुरु भयो।

​”यदि परिवारले पैसा तिर्न नसकेको भए सेनाको हेलिकप्टर आउने नै थिएन। जिल्ला प्रशासनमा जानकारी दिनुलाई नै ‘उद्धार’ भन्नु लाजमर्दो कुरा हो,” स्थानीय देवीलाल ओली आक्रोश व्यक्त गर्छन्। “उद्धार त सरकारले खर्च व्यहोरेको भए पो हुन्थ्यो, यहाँ त पीडितलाई ऋण बोकाएर नेताहरू फोटो प्रदर्शनी गरिरहेका छन्।”

​कुरुप ऐना र मानवीय संवेदनाको खडेरी

​यो घटनाले हाम्रो समाज र राजनीतिको एउटा कुरुप तस्बिर छताछुल्ल पारेको छ। आफ्नै बुताले उपचार खोजिरहेका नागरिकको बाध्यतालाई ‘सस्तो लोकप्रियता’ को माध्यम बनाइनु मानवीय संवेदना माथिको प्रहार हो।

​

​आगलागीमा परी माया जैशी, उनका २२ वर्षीय छोरा गणेश गौतम र ३७ वर्षीया बहिनी रुपा जैसी घाइते भएको जिल्ला प्रहरी कार्यालय जाजरकोटले जनाएको छ ।

उनीहरु तीनै जनाको अहिले कीर्तिपुरस्थित वर्न अस्पतालमा उपचार भैइरहेको परिवारले जनाएका छन् ।

नेपालगञ्जसम्म पुर्‍याउँदा ४ लाख ४ हजार रुपैयाँ (परिवारद्वारा) भुक्तानी भएको छ।

​सम्पादकीय टिप्पणी: विपद्को बेला समन्वय गरिदिनु जनप्रतिनिधिको न्यूनतम कर्तव्य हो। तर, जनताले आफ्नै रगत-पसिनाको पैसा खर्चेर गरेको उद्धारमा ‘मेरो पहल’ भन्दै क्रेडिट लिनु राजनीतिक टाटपल्टाई बाहेक केही होइन। पीडामा परेको परिवारलाई सहानुभूति दिनुको सट्टा श्रेय लिन दौडिने प्रवृत्तिको अन्त्य कहिले होला?